The sky is crying

Vanmiddag raakte ik in de kleedkamer van de sauna in gesprek met een vrouw die sinds tien jaar huilt. Ik was even voor de kapspiegel op een stoel gaan zitten in afwachting van vriend E., die net was binnen gekomen toen ik wilde vertrekken. Ik bood de vrouw mijn stoel voor de spiegel aan, maar zij gaf aan "het rustig aan te doen" en ging verderop zitten. Ik liep naar E.

Bij terugkeer in het vertrek vertelde ik op haar klaarblijkelijk verzoek een Tip van de Dag: neem fysieke signalen op milde wijze serieus door met je aandacht naar die plekken te gaan die pijn doen. Voor ik het wist, ontstond tussen de kapstokken met kleding van saunabezoekers een kort maar intens gesprek. Uiteraard drong haar ontboezeming niet direct tot mij door. Ik bleef haar aankijken en hoorde mijzelf iets raars mompelen over de overeenkomst tussen een sauna met al die "huilende", zwetende lijven en haar enorme tranenvloed. Ik merkte dat zij vol schoot - pijnlijk misschien, maar ik was erop voorbereid.
Baas-boven-baas (grapje!) vertelde ik "al" twintig jaar te worstelen met pijn, angst en verdriet. Maar dat tijd niet bestaat en je feitelijk van moment naar moment leeft. Tien of twintig of honderd jaar. Neemt niet weg dat zij sinds tien jaar huilt. Acht uur per dag.
Zij sprak haar waardering uit dat ik niet over haar verhaal was heen gewalst. We noemden elkaars voornaam en ze gaf mij een hand.

un pc durable

Op de middelste dag van september belandde Knordier onverwacht in een klein mediacircus. Een artikel in Het Parool had hem op ARA Computers geattendeerd, een fris eenmansbedrijf dat duurzame en betaalbare p.c.'s verkoopt én thuis bezorgt.
Dat leek Knordier wel makkelijk.
Inmiddels is Knordier niet meer de enige geïnteresseerde: na Microsoft en Apple volgde ook Radio Wereldomroep. Deze stuurde een interviewer en cameraman met Wim de Geus van ARA Computers mee bij de bezorging van een door hem persoonlijk geassembleerde p.c. bij een willekeurige klant in Amsterdam-Oost.

ZIET ! :

De burgemeester van Duivendrecht....

....memoreerde in haar openingstoespraakje van een plaatselijk festival de opmerking van een der bezoekende Amsterdammers, een lid van het Weespertrekvaart Mannenkoor. Hij had haar zijn verbazing gemeld dat Duivendrecht een eigen burgemeester heeft. De man veronderstelde blijkbaar dat het hier een soort stadsdeel van Amsterdam betrof, net als 'Geuzenveld' of 'Zuidoost'. Even later zong hij met zijn koor uit volle borst Wie Aan Amsterdam Komt (Die Komt Ook Een Beetje Aan Mij) mee.

Het was een grijze en voor de tijd van het jaar koude zomeravond, die 18e. juni. Reden waarom slechts weinig Duivendrechters hun Vinex-woningen hadden verruild voor een knus grasveldje vlakbij het - zelfs naar mening van de kosmopolitische Knordier - enorme driedubbele viaduct onder de A 10 dat het dorp scheidt van de Nederlandse hoofdstad. Vroeger lag op die plaats een brug over de Weespertrekvaart. Toen een belangrijk verbindingskanaal, sinds 1995 opgenomen in de naam van het mannenkoor. Het nabije café Brugzicht herinnert aan die brug.

Het leek alsof de mannen nog nooit zo luid hadden gezongen: om warm te blijven! En de burgemeester bleef tot het eind, Knordier zag haar enthousiast tussen het publiek staan meezingen met de publiekskraker Klok van Arnemuiden. Hij had zich niet geschaamd over die argeloze opmerking waarop zij in haar toespraak terugkwam. Hij deed dat ook nu niet. Duivendrecht heeft inderdaad een burgemeester en zij genoot. Net als Knordier.

De waarde van de €uro daalt, maar gelukkig zijn er Noppes. Met het vervoer van enkele schilderijen naar een Haagse galerie verdiende ik vorig jaar genoeg om vanmiddag een leuke voorstelling in het Pleintheater in Amsterdam-Oost te bezoeken. In beide gevallen was de Mexicaans-Nederlandse Aida Mussach de tussenpersoon. De schilderijen brachten mij toen in het onnoemelijk verre Slotervaart, waar een vriendin van haar woont. Spaans dan wel Engels keuvelend reed ik de twee vrouwen en "hun handel" naar de hofstad.
Aida is actrice en ik belandde op de mailinglist van haar kleurrijke theatergezelschap. Hun eigen blog 'sensenomproductions.blogspot.com' geeft een goed beeld van hun producties (humoristische filmpjes!).
Dit weekend ging PUTAS in première. Wie enigszins bekend is met de vrolijke hysterie van de oudere films van Pedro Almodóvar en de aantrekkingskracht van de Amsterdamse Wallen op rugzaktoeristen zal een leuke voorstelling zien. Anderen ook natuurlijk, maar... anders. Onkunde van de Spaanse taal is geen probleem, want Engelse boventitels en loepzuivere videobeelden illustreren de dramatische actie. Drie jonge Latijnse vrouwen en één Engelsman spelen "typetjes". Knap, maar Clara Cendrós stijgt er bovenuit: een diva, een theaterdier met de zwoele 'power' én de mooie borsten van een Bette Midler.
Heerlijk om weer eens live theater te zien!

Nieuwe maan

Ook mannen hebben hun maanstonde: Nieuwe Maan. Staat voor nieuw leven, nieuw zaad, hoe je 't wilt zien. En vanavond, 17 mei, staat zij - die maan, dat dan weer wel - duidelijk zichtbaar in de heldere hemel boven het Brabantse land. Daar woont een mannentrainer in een verbouwde 13-e eeuwse hofboerderij met een prachtig landgoed vol groen, houtwallen, totempalen en vuurplaatsen. Aan een van die laatste breng ik de avond door met tien andere mannen die, ditmaal géén benzine, bijtanken.

Zie je de Volle Maan soms indrukwekkend... eh: vól en bol en glanzend haar kalme loopje door de hemel wiegen, de Nieuwe Maan zie ik ferm rechtop steken. Weliswaar wat schuin, maar strak en duidelijk afgetekend in het kosmische duister. Het asperge-seizoen is begonnen, mits voorzien van een lekker sausje!

Winterslaap nog niet voorbij...

... want de lente laat op zich wachten. Zonder knorrig of betweterig te willen zijn ziet Knordier zijn boerenlogica, reeds in maart geformuleerd, bewaarheid. Vanwege de strenge winter is de Noordzee kouder als "normaal". Gevolg: koude lente.
Pffff, Knordier is nog voorjaarsmoe en komt niet tot schrijven. Daarom twee kiekjes van medio april, toen het even superlente was in... De Woerdense Verlaat. Links drie mannen van mijn werkgroep Natuurmonumenten, als ooievaars op hun (wilgen)nest. Rechts drie Tinkers.

De naam tinker komt van het Ierse woord tinceard (tinsmid; scheldnaam voor zigeuners). De tinkers waren paarden van rondtrekkende zigeuners. Vanwege hun bonte aftekeningen waren de tinkers goed herkenbaar (en dus lastig te stelen) en werden ze niet geconfisceerd door het Engelse leger omdat ze te opvallend waren

SUCCES ! DUS LEES VERDER...

... dit knorretje (knordiers voor 'stukkie') gaat over succes, dus hou je vast. De drie optredens van Buurttoneelgroep Muiderpoort waren elk uitverkocht én een SUCCES. Mede dankzij Knordier's vele transformaties. Begon hij als meubelmaker-traag-van-begrip, later ontpopte hij zich ook als een charmante, radslagende jongeling én als een heuse leeuw (niet knorrend, maar grommend) én als een ferme muur voorzien van spleet.

SUCCES 2 betreft het gegeven dat Knordier ternauwernood was hersteld van een heuse cold turkey. Nee, ditmaal niet een transformatie in een kalkoen, maar de ontwenningsverschijnselen die zich op onberekenbare wijze aandienen als iemand na jaren dagelijks gebruik stopt met de inname van een - hou je vast: selectieve serotonineheropnameremmer. In de aanloop naar de première nog behinderd door griepachtige verschijnselen en "stroomstootjes" in de hersenpan, klaarde Knordier de klus glansrijk en zowaar met spelplezier.

SUCCES 3 is de aankoop van een fraaie, moderne buffetkast, volgend op een ingrijpende herindeling van Knordier's honk. Slaap- en huiskamer wisselden stuivertje om zowel des 's zomers frisser en stiller te kunnen slapen, als wel frisser en donkerder het computer- en t.v.-scherm te kunnen aflezen. En... eindelijk zijn de 1001 potjes en voorraadzakken uit zijn keuken uit het zicht. Want in de buffetkast! Leuk detail van de kast is... nee, kijk maar.


Een schilderij van René Magritte, een liftdeur? Nee, een keukenkast via Marktplaats in Woerden voor € 125,- gekocht. Met herhaalde dank aan de sjouwers.