Under the volcano

Nee, zo bedronken in tequilaroes, vervreemding en contacten met ondoorgrondelijke inheemselingen als de protagonist van Malcolm Lowry´s fatalistische roman ben ik niet. Eén overeenkomst wel: thuis voel ik mij niet in Pucón, walhalla voor met name de Argentijnse en Chileense young happy few. En een paar Europese backpackers die óók graag de schitterende bergen voor niet-rokers of juist voor rokers willen beklimmen. Cryptisch uitgedrukt? Ik bedoel dat ik uit mijn hotelkamer met helder weer steevast een rookpluimpje boven de Villarica zie. Chili schijnt 2.000 vulkanen te hebben, waarvan ca. 50 actieve. Dit aantal hoorde ik althans deze week, moet nog ff gecheckt worden.

Ik dwaal af, maar ach, papier of flatscreen is geduldig. Een eerlijk man noemt dingen bij de naam: ik heb eigenlijk vanavond weinig zin in schrijven. Het zal wel een keer wennen en het hééft ook wel wat, berichten de wereld insturen vanuit zo´n licht benauwende cabine met een verveelde studente achter de tap en een teller die à raison de 200 pesos per 20 minuten loopt. Mis! Zij is niet verveeld, zij antwoordt net als echte zowat àlle Chilenen erg beleefd en aardig op mijn vraag tot hoe laat de intertent geopend is. "Ya estoy cerrando" meldt zij. Oeps, ze gaan hier op eentje na allemaal om half elf dicht, meldt zij. Weet ook you meteen hoe laat ik dit schrijf.

Kort dan: hoe mooier en veelbelovender het oord, hoe groter de kans op teleurstellingen. Maar.... vandaag kwam het uiteindelijk helemaal goed. Hoe, dat leest you in de volgende blog. Hoezo cliffhanger? Tip van de sluier dan:

KIEKJES NR. 3: MANNEN

MEER KIEKJES UIT CH¡L¡

Vandaag begint bij u de lente, in Chili de herfst. Uw reporter stond hieromtrent met verkeerde been uit bed. Vergeefse tocht van drie uur om beroemd thermaal bad te bezoeken. Vandaar een selectie van dreiging en dood: de vulkaan Villarica, een begrafenisondernemer, een kerk. Tussendoor bezocht hij nog even Paaseiland zoals u ziet. Deze houten beelden zijn onlangs ontdekt in een pas opgegraven timmerwerkplaats uit 33.003 v. Chr. en nóg ouder dan de mysterieuze stenen exemplaren. Ze schijnen als mal te hebben gediend. Het moet niet maller worden.

DE EERSTE KIEKJES UIT CHILI

Vanaf boven terug in de tijd: gisteravond op visite bij Sergio en zijn gezin in buitenwijk van Temuco ; gistermorgen op de Mapuche markt downtown Temuco met een bord ´Caidillo de Mariscos (mossels en kokkels), geen maagklachten ; Edmundo thuis met fisheye lens (alweer vis, ditmaal niet eetbaar) ; 4 (?) van de zes superlieve ex-straathonden aan de dis bij Ed y Choni in Olmué

CHILI NR. 1

Blog ontslapen, NEE: ontWAAKT ¡! En nog wel in frontier-town Temuco, ergens zuidelijk in Chili. Blijk zomaar vanaf hiero met wachtwoordkes nieuws te kenne schrijfe! Hombre, qué estupéndo! Dit wordt een kort verhaaltje, want ik zowaar straks een afspraak met een autochtoon die ik in de bus hieroheen ontmoette. Meubelverkoper Sergio, kalme gezinsman met pittige echtgenote en zoon en dochter. Zij koos gistermiddag nog net niet al te voortvarend een kamer voor mij uit toen zij mij met hun auto langs een paar hospedajes reden. Vóór mij uit liep ze naar binnen om de prijs te vragen.
Okay, dit ff voor nu, we gaan niet stresseren, want als dan toch wel goedgebekte bekpecker heb je al genoeg te regelen onderweegs met eten, vervoer, bellen, slapen...
Tot LEES, holandeses!

The sky is crying

Vanmiddag raakte ik in de kleedkamer van de sauna in gesprek met een vrouw die sinds tien jaar huilt. Ik was even voor de kapspiegel op een stoel gaan zitten in afwachting van vriend E., die net was binnen gekomen toen ik wilde vertrekken. Ik bood de vrouw mijn stoel voor de spiegel aan, maar zij gaf aan "het rustig aan te doen" en ging verderop zitten. Ik liep naar E.

Bij terugkeer in het vertrek vertelde ik op haar klaarblijkelijk verzoek een Tip van de Dag: neem fysieke signalen op milde wijze serieus door met je aandacht naar die plekken te gaan die pijn doen. Voor ik het wist, ontstond tussen de kapstokken met kleding van saunabezoekers een kort maar intens gesprek. Uiteraard drong haar ontboezeming niet direct tot mij door. Ik bleef haar aankijken en hoorde mijzelf iets raars mompelen over de overeenkomst tussen een sauna met al die "huilende", zwetende lijven en haar enorme tranenvloed. Ik merkte dat zij vol schoot - pijnlijk misschien, maar ik was erop voorbereid.
Baas-boven-baas (grapje!) vertelde ik "al" twintig jaar te worstelen met pijn, angst en verdriet. Maar dat tijd niet bestaat en je feitelijk van moment naar moment leeft. Tien of twintig of honderd jaar. Neemt niet weg dat zij sinds tien jaar huilt. Acht uur per dag.
Zij sprak haar waardering uit dat ik niet over haar verhaal was heen gewalst. We noemden elkaars voornaam en ze gaf mij een hand.

un pc durable

Op de middelste dag van september belandde Knordier onverwacht in een klein mediacircus. Een artikel in Het Parool had hem op ARA Computers geattendeerd, een fris eenmansbedrijf dat duurzame en betaalbare p.c.'s verkoopt én thuis bezorgt.
Dat leek Knordier wel makkelijk.
Inmiddels is Knordier niet meer de enige geïnteresseerde: na Microsoft en Apple volgde ook Radio Wereldomroep. Deze stuurde een interviewer en cameraman met Wim de Geus van ARA Computers mee bij de bezorging van een door hem persoonlijk geassembleerde p.c. bij een willekeurige klant in Amsterdam-Oost.

ZIET ! :